Sunday, December 18, 2016

TRAVEL ║ Xi'an.

PBFT_China_Xi'an_2 PBFT_China_Xi'an_1 PBFT_China_Xi'an_8 PBFT_China_Xi'an_6 PBFT_China_Xi'an_7 PBFT_China_Xi'an_4 PBFT_China_Xi'an_5 PBFT_China_Xi'an_3

Daar gingen we dan, we verlieten de hoofdstad van China en gingen zo'n 1000 kilometer landinwaarts. Een redelijk snelle - en ijskoude - trein bracht ons in ongeveer vijf uur naar wat ooit ook de hoofdstad van China was: Xi'an.

Deze stad staat tegenwoordig vooral bekend om het Terracotta leger; een archeologische vondst van ongeveer 8000 terracotta-figuren die als grafgiften zijn meegegeven aan de eerste keizer van China. Aldus Wikipedia. Daar aangekomen besloten wijzelf vást wel slim genoeg te zijn om alles zelf te begrijpen, zonder gids. Je begrijpt dat dit niet lang duurde, want na een tijdje wandelen zagen wij alleen nog maar bergen zand waar iedereen de paparazzi aan het uithangen was, zoals van een échte Aziatische toerist verwacht wordt. Aangezien wij geen flauw idee hadden wat er zo belangrijk was aan een hoop zand, besloten wij één van de 'vrijwilligers' te vragen wat er nou zo belangrijk was aan de hopen zand. Tot onze grote verbazing kregen wij in vloeiend Engels (een zeldzaam talent in China) niet alleen antwoord op onze vraag, maar ook een hele rondleiding met álle details over het Terracotta leger. Het kleinigheidje dat wij achteraf wilden geven als bedankje werd absoluut niet aangenomen, wat ons nóg verbaasder achterliet.

Natuurlijk werkten wij in Xi'an ook alle toeristische trekpleisters, zoals de stadsmuur (waarop vriendlief op een tandem fietste, met mij vol sterallures achterop) en de Islamitische wijk af. Toen we vlakbij de Islamitische op een gegeven moment waren afgedwaald, en ons op wat afgelegenere paden bevonden, zag ik plots iemand naar ons vol enthousiasme zwaaien. Na een paar keer om ons heen gekeken te hebben begon ik aarzelend ook mijn hand maar op te steken en terug te zwaaien. Al gauw zwaaide een heel stel naar ons, terwijl wij een beetje ongemakkelijk terug zwaaiden. Ik had het gevoel deze jongeren te kennen, maar aangezien we destijds pas een dag (of twee?) in Xi'an waren was dit praktisch onmogelijk. Toen de groep op ons afkwam echter sloeg onze verbazing toe. Een deel van deze groep kenden we inderdaad! Een aantal dagen ervoor en 1000 kilometer de andere kant op, had een aantal van hen ons namelijk - ook op een afgelegen stuk - in Beijing geholpen bij het bestellen van saté! Hoe toevallig! Helaas waren we door ons enthousiasme helemaal vergeten om gegevens uit te wisselen, maar gelukkig hebben we deze súperAsian (bewogen) foto nog als aandenken.

Oh en ik was op slag verliefd op dit hondje. Hij sliep, maar toen ik een foto wilde maken werd ie nét een soort van wakker, dit is toch té lief!


Follow me on:

No comments: